Om iets over achten werd ik wakker. Dat is uitzonderlijk, ik ben meestal om half zeven wel uitgeslapen. Maar kennelijk had het hele gedoe gisteren toch meer van me gevraagd dan ik dacht. Gauw Bert maar wakker gemaakt, en zo snel als we konden braken we de hele boel weer af. De tent stond maar met 8 pennen vast, dus dat was zo gepiept. Afrekenen hoefde niet, we mochten zo wegrijden, als vergoeding voor de miscommunicatie. Netjes.
In het plaatsje Entrechaud dronken we een kop koffie, ik haalde croissants bij de bakker. Zo, ontbijt achter de kiezen. Er was daar ook een camping, les Trois Rivières, die wilden we graag bekijken. Ons doel vandaag was een andere, Le Voconce, waar we vorig jaar ook hadden gestaan, maar we wilden niets uitsluiten. Het was niet eenvoudig te vinden, en we reden ons bijna klem op een heel smal bosweggetje. Het ging allemaal net goed. We vonden het uiteindelijk, en een Nederlandse dame liet ons overal vrij rondkijken. Het was een ontzettend uitgestrekt terrein, in een bosachtige omgeving. Hele ruime plaatsen, geheel vrij, plek zat. Ik denk dat er 1/10 bezet was. Ook wel logisch, de warmte sloeg je in je gezicht zodra je de auto uitstapte. Het bleef er allemaal hangen, er was geen zuchtje wind. En, allemaal Nederlanders. We hoefden er niet over na te denken en reden spoorslags door naar Le Vocone. Daar was ook nog heel veel ruimte. We kozen plek 20 (vorig jaar stonden we op 18), maar op beide plekken sta je verkeerd als er noodweer is. Dat is nu totaal niet in beeld gelukkig, en al snel stond ons huis weer overeind.
Aan de bar namen we een koel drankje, dat is hier echt een plus. Allemaal Fransen, wel zo leuk. Eén dame stak de ene sigaret met de andere aan wat voor een stevig rookgordijn zorgde, maar dat verwaaide weer snel. Al met al voelden we ons weer helemaal thuis. Wat een verschil.
 |
| Uitzicht van Le Voconce |
Wat een heerlijk uitzicht! Is het niet te warm daar?
BeantwoordenVerwijderen