Dag 32 – dinsdag 7 juli: Salornay sur Guye – Groningen

De derde hittegolf in Frankrijk was een feit. De temperatuur zou snel oplopen naar 37 graden, dus het was vroeg opbreken geblazen. Afrekenen hadden we gisteravond al gedaan, voor deze twee nachten moesten we €32 aftikken. We hadden de tent vrij leeg gehouden, het meeste voor het gemak in de auto gelaten. Daardoor konden we snel doorpakken, en om 8.45 reden we weg. Mooi die hitte te snel af geweest.

Zonder koffie konden we de reis natuurlijk niet beginnen, en na een uurtje reden we een klein dorpje binnen waar zowel een kleine boulangerie was als een Tabac annex bar. We haalden twee pains au chocolat en twee quiches voor onderweg. Terwijl we die uitzochten viel mijn oog op een stapel meringues, zo groot als ik nog nooit had gezien. En aangezien Bert nogal behoorlijk verzot is op dat zoete schuim kon ik het niet laten er een voor hem te kopen. Met een beetje geluk mag ik er dan ook een kruimeltje van 😁. In de bar hadden de plaatselijke pensionado’s zich al verzameld voor een vroege pastis. Of een biertje. Of een glaasje wit. Allemaal doorleefde koppen, die het leven namen zoals het kwam en toevallig kwam het elke ochtend in de kroeg. Een zo op het oog evenoude hond liep er wat doelloos tussendoor. Hij mocht helaas niet meedelen in de alcoholische versnaperingen, en dat gaf hem een treurige aanblik. Het enige dat hem nog enige vrolijke uitstraling gaf was de rode zakdoek, die om zijn grijze oude nek was geknoopt.
Onze koffie was uitstekend. Zoals het hoort werd de melk eindeloos opgeschuimd met het stoompijpje, en dat is toch wel het allerlekkerst.

Om een uur of tien reden we weer verder. Een heel stuk binnendoor, tot we bij Chalôns-sur-Saône de snelweg opdraaiden. Het was bepaald niet druk, niet alleen weinig vrachtwagens maar ook zeer weinig vakantieverkeer. Dat scheelde enorm. Nu was het de cruise control aan en karren maar. Tot onze verbazing waren er ook geen wegwerkzaamheden. Dat maak je eigenlijk nooit mee, zeker niet in de zomer. Maar de enige vertraging die we daardoor hadden was in België, dat kostte iets van een kwartiertje extra reistijd. We zagen wel dat er de andere kant op veel opstoppingen waren, mensen waren zelfs uit de auto gestapt.

Het bleef zo rustig. We tankten in Luxemburg, weer de gewone SP95 – E10, want de betere E5 hadden ze niet. We deelden een van de quiches, die verrukkelijk was. Die van Albert Heijn kunnen er in de verste verte niet aan tippen. Om half vijf waren we vlakbij onze mogelijke overnachtingsplek, De Heerkuil in Sint Geertruid. Net over de Nederlandse grens. We hadden ons kleine Amerika-tentje, speciaal voor enkele overnachtingen meegenomen, al voor het grijpen gelegd zodat we niet eerst de hele auto hoefden leeg te halen. Maar. Half vijf? En dan hier overnachten? Over vier uur waren we thuis als we doorreden. We hoefden er niet eens over na te denken, we gingen dóór. Bij het eerstvolgende benzinestation haalden we een bakje koffie en, traditiegetrouw, een broodje kroket. Voor €15! Een kartonnen bekertje met iets dat op heel in de verte op koffie leek, en een meelbal die voor kroket door moest gaan met een slap, klef broodje. We dachten even terug aan gisteren, aan de toplunch die we voor €39 pp genuttigd hadden. Tja.

In Nederland was het, zoals gewoonlijk, drukker op de weg. Tot Zwolle ongeveer, toen werd het beter. Het laatste uurtje reden we in relatieve rust, en om 20.22 draaiden we het woonerf op. Thuis!



En dan meteen maar de nabeschouwing erachteraan.

Deze vakantie werd voor een groot deel bepaald door de extreme en langdurige hitte in heel Frankrijk. De eerste anderhalve week, in Slovenië en op La Serenissima bij Venetië, hadden we echter uitstekend weer. Gewoon van dat vakantieweer dat je zoekt, waar je blij en actief van wordt en niet lamlendig in een ligstoel hangt. Maar vanaf het moment dat we Frankrijk binnenreden moesten we ons aanpassen, en uiteindelijk ook ons plan veranderen. In plaats van een weekje in de Alpen werd het bijna anderhalve week. De laatste geplande week op  camping La Sousta in Remoulins hebben we geannuleerd wegens de nog verder oplopende temperaturen. En in de Drôme konden we alleen overleven door ook daar veel in de auto met airco rond te rijden. Want ook daar was het heet. Nog niet die 37 graden die het zou worden, maar zeker wel 35. En aangezien wij ook de jongsten niet meer zijn die er bovendien nooit goed tegen hebben gekund, pakte het ons flink aan. Maar met behulp van de koelhanddoeken, veel water, Powerade en in een enkel geval zelfs ORS is het toch gelukt niet om te vallen. Alleen eetlust hadden we niet. Wat dat aangaat waren we blij met de vele lunchmogelijkheden onderweg, zodat we ’s avonds niet meer na hoefden te denken over eten. Het enige wat we in de supermarkt gekocht hebben was wat fruit, een paar tomaten en een kleine courgette en kaasjes. Voor het ontbijt haalden we verse croissants, ook hadden we altijd zogenaamde Zweedse biscottes bij ons. Lekker knapperige toostjes die met wat boter mijn eigengemaakte jam erop een prima ontbijtje vormden.

Gemiddeld betaalden we €33 per nacht, dit is inclusief het hotel in Königsberg, de 5 nachten bij Marija (die we toch wel een vergoeding wilden geven voor het gebruik van het prachtige appartement), het hotel in Rivoli en de BnB La Sarrassin. Aan benzine waren we ongeveer €780 kwijt, we hebben bijna 5000km gereden. In Slovenië was de benzine met 1,45 het goedkoopst en in Frankrijk betaalden we om en nabij de €1,97 per liter. Dat was wel allemaal SP98 – E5. In Luxemburg was het €1,64 voor de gewone SP95 – E10.

Al met al kijken we weer terug op een prachtige reis, met vele nieuwe indrukken. Het Alpengebied was echt schitterend, dat hadden we nog niet eerder zo uitgebreid doorkruist. Dat was dan wel weer het voordeel van de hitte, we moesten wel rijden om af te koelen 😎

We hebben het kamperen zeker niet vaarwel gezegd, maar wat mij betreft moeten we, bij leven en welzijn, wel zoeken naar een manier om met lichter materiaal te reizen. We hebben thuis dezelfde tent als die we nu gebruikten, maar dan van technisch katoen/polyester. Die weegt nog geen 9 kilo, tegenover het huidige exemplaar van 23 kg. Dat maakt nogal verschil. Ook hoeven we dan geen groot onderzeil mee te nemen. Maar de luifel, waar we zo blij mee zijn, die past daar juist weer niet. Ach, we hebben nog tijd. En die tijd zal het ons wel leren.

Iedereen bedankt voor het meelezen, het is leuk om te horen dat jullie er plezier aan beleefd hebben. En wie weet, tot 2027!


O, nog een nagekomen cadeautje van de Franse overheid: een verkeersboete. Welgeteld 3 km te hard gereden. Kosten: €45. Meteen maar betaald 😁

De meringue. Met een waxinelichtje ervoor
om de afmetingen goed weer te geven😉

De tuin zag er ook naar uit om ons weer te zien