Dag 31 – maandag 6 juli: Salornay s/ Guye

De laatste ochtend kampeerkoffie en een rustig ontbijt. Genieten van deze serene plek onder de bomen. Niemand om ons heen. Wat een pareltje is dit toch! We bleven lang zitten mijmeren, haast hadden we tenslotte niet. Ik schreef nog een stukje, Bert pakte zijn ereader, en zo hielden we het wel even vol.

Om half een stapten we in de auto om te gaan lunchen bij l’Embellie. Het was een kleine twintig minuten rijden, dus we waren er mooi op tijd. Niet dat het iets uitgemaakt had, er waren niet veel gasten. Hoe ze het voor elkaar hadden gekregen weten we niet, maar we zaten heerlijk koel onder de overkapping waar ook weer doeken onder hingen. Terwijl het kwik buiten alweer gestegen was tot ver boven de 30 graden.

Het was een sterrenrestaurant. Tenminste, dat vonden wij. Alles was zó tot in de puntjes verzorgd en opgemaakt, fantastisch. Het begon al met de amuses, en alles wat daarna kwam was ronduit spectaculair. Je kon het haast proeven door er alleen maar naar te kijken. We tafelden een paar uur en lieten ons de vertroeteling – van zowel het eten als van onszelf – lekker aanleunen. Het zelfgebakken brood, de bloemen die zoveel kleur gaven aan de gerechten, de wijn die natuurlijk top was (volgens Bert dan, ik hield het bij het rijkelijk geschonken ijswater). Het prijskaartje wat eraan hing? Daar kun je in Nederland nog niet eens voor terecht bij een middelmatig eetcafé. Wow.

Na deze culinaire afsluiting van de vakantie togen we naar Elise, de boerin die een paar kilometer verderop woonde. Altijd weer spannend tegenwoordig: hoe gaat het met haar, woont ze er nog wel? Is ze nog gezond? Maar we reden het erf op, en meteen zagen we haar tengere gestalte al achter het glas van de voordeur verschijnen. Vanwege de hitte hield ze die dicht tot we vlakbij waren, en toen hij eenmaal openging was het weerzien ontroerend. We omhelsden elkaar stevig, het was twee jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gesproken hadden.

In de vijftig jaar dat we elkaar kennen is er niets veranderd in dit huis, onderdeel van een enorme middeleeuwse boerderij. Nog steeds is er alleen de keuken waarin een tafel staat met zes rechte stoelen en een grote koelkast. Dat is het. Gekookt wordt hier niet, er is nog een klein keukentje naast, maar het wordt zo genoemd vanwege het grote oude fornuis dat in het midden staat. Vroeger was dat natuurlijk wel in gebruik, maar wij hebben dat nooit meegemaakt. Elise is nu 92, en oogt heel gezond. Ze eet goed en slaapt goed, vertelde ze. De moestuin is niet meer in gebruik, vorig jaar had ze welgeteld 5 tomaten en 3 courgettes, het was de moeite niet meer waard. Een heel leger van kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen houdt haar goed in de gaten. Ze bellen elke dag of komen langs, zorgen voor het eten. Thuishulp heeft ze ook, 6 uur per week schoonmaak en de was. Drie maal per week komt er iemand langs om haar te helpen met alle andere persoonlijke handelingen. Dat is hier allemaal prima geregeld. Bij ons zou ze niet eens in aanmerking komen omdat ze nog behoorlijk zelfredzaam is. Ze is vooral bang om te vallen, maar zolang ze zich maar goed vasthoudt aan het touw dat naast het trapje naar buiten hangt lukt het allemaal wel.

Deze dame hield al het wereldgebeuren goed bij. Op een goed moment, nadat we hadden uitgewisseld hoe het met haar en ons nageslacht ging, vroeg ze wat we dachten van de klimaatverandering. En hoe we aankeken tegen de machtswellustelingen in de wereld (ik noem maar even geen namen). Ze gaf haar ongezouten mening en wist precies wat er overal speelde. Kortom, laat haar maar schuiven! Na een uurtje namen we hartelijk afscheid. Met uiteraard de toezegging om volgend jaar weer langs te komen, als we in de buurt zijn.

Nu nog de geitenkaasjes. Die haalden we maar gewoon in de supermarkt, daar leveren de plaatselijke boerenbedrijfjes ook aan. Bij de tent gingen ze meteen in de koelbox, we bewaren ze voor thuis . We hadden meer dan genoeg gegeten en lieten het vanavond bij een glaasje rosé (die trouwens bijna wit is). Tijd om de reis eens te bespreken. Konden we dit nog, dit kamperen? Oftewel, hadden we het er nog steeds voor over? Want het was af en toe best zwaar. Vooral het opzetten en afbreken van de redelijk zware tent kostte nogal wat energie. De uitkomst was niet verrassend. Een volmondig ja, van ons allebei.