Dag 11 – dinsdag 16 juni: Venetië

Ik kom eerst even terug op de reactie op ons blog van gisteren, over Guggenheim. Vriend Jan vraagt of het beeld van Marino Marini nog steeds op de binnenplaats staat. Het antwoord is: jazeker! Luid, duidelijk en overtuigend. De foto die wij ervan maakten vonden we niet goed gelukt, niet helemaal scherp, maar ik stuur hem hier toch maar even mee:

Marino Marini: Angel of the City

Vandaag is een rustdag. ’s Morgens namen we eerst even afscheid van onze Nederlandse overburen, aan de andere kant van het pad. Peter Buwalda, de schrijver en zijn vrouw stonden daar met een oude caravan. Tenminste, hij leek er sprekend op. Niet alleen uiterlijk, ook in zijn manier van praten. Enige verschil: het originele exemplaar was zeker een halve meter langer. Toch bleven wij hem de hele tijd zo noemen. Goedemorgen Peter, lekker geslapen?

Lekker lezen, makkelijk lunchen met het Italiaanse slappe brood uit het winkeltje van de camping. We zijn hier verder geen winkel in geweest, terwijl op een paar honderd meter afstand van alles zit. Lidl, Aldi, groentewinkel, Pam (megagrote supermarktketen). Maar we hadden het niet nodig. Het winkeltje hier heeft alles wat we nodig hadden. Weliswaar duurder dan de grotere winkels, maar je koopt automatisch ook niets teveel. En koken deden we toch nog niet zelf, dat kwam in Frankrijk wel weer.

Ik gooi er meteen even een leestip in: London Falling, van Patrick Radden Keefe. Een onwaarschijnlijk, krankzinnig maar waargebeurd verhaal dat je diep in de criminele spelonken van die stad meetrekt. Pageturner van jewelste. Ook als ebook verkrijgbaar, en dan stukken goedkoper (nee, ik heb geen aandelen).

Voor de laatste keer aten we bij de familie hier. Bert verloochende zijn liefde voor de spaghetti carbonara en nam de tortellini Mamma Rosa. Ik waagde het toch nog een keer met de pizza, en deze keer was hij echt veel beter. Misschien doordat er rijkelijk gorgonzola over uitgestrooid was? In elk geval steeg de beoordeling van het zesje van de vorige keer naar een acht.

Morgenochtend vertrekken we, naar Frankrijk. Vlak onder Briançon had ik een mooi terrein gevonden, en mocht het niets zijn konden we makkelijk verderop iets anders zoeken. Maar omdat we eerst op ons gemak de tent af willen breken, dan ontbijten in het restaurantje en ook niet al te lang in de auto willen zitten besloten we deze afstand in twee dagen te rijden. Het was niet zo gek ver, 600 km, maar we wisten dat het eerste stuk tot Milaan erg druk zou zijn en alleen al daardoor de nodige vertraging kon opleveren. Bovendien, we hebben geen haast. Vakantie, nietwaar?