De torteltuin. Daar zijn we. Die tuin die op het nippertje gered is van de projectontwikkelaars, door de altijd strijdbare Pluk van de Petteflet. Voor wie het boek niet kent, lezen! Ook voor volwassenen erg de moeite waard, zeker als je de link legt naar de huidige tijd.
Die mooie, lichtbruine tortels met hun zwarte dasje, die zijn in overvloed hier aanwezig op het terrein. Ook de jonkies mogen meedoen, ze doen verwoede pogingen de grond zo heftig met hun pootjes te beroeren dat de regenwormen vanzelf hun koppie boven de grond steken. Hap. Kop eraf. Het geluid dat die tortels maken is trouwens omgekeerd evenredig aan hun grootte. Je kunt je haast niet voorstellen dat al die herrie uit dat kleine lijfje komt.
De ochtend begon, uiteraard, met onze fameuze kampeerkoffie. Er is gewoon niets lekkerders. De baguette, die we gisteravond al besteld hadden, leek in niets op het originele Franse exemplaar. Dit was meer een uit de kluiten gewassen witbrood. Maar voor het ontbijt voldeed het, en wat we overhielden konden we morgen roosteren. We zijn nu 8 dagen onderweg, en hebben nog nauwelijks boodschappen gedaan anders dan de croissantjes in Stara Fuzina.
We deden vandaag precies niks. Gewoon lekker bij de tent, een temperatuur met zo’n 24 graden uit het boekje, onvoorstelbaar rustig om ons heen. Ik maakte een inhaalslag met het blog en dook daarna weer in Nexus, van Yuval Noah Harari. Niet iets om in één keer uit te lezen, maar elke keer een stukje. Razend interessant. Het is uitgekomen in 2024, en nu op punten alweer achterhaald. Zo snel gaan die digitale ontwikkelingen. Bij de tent lees ik een papieren boek, ‘s avonds in bed neem ik mijn ereader. Dat werkt goed voor mij. Bert las het boekje C’est la Vie, van Mari Maris, en schoot herhaaldelijk in de lach tijdens het lezen.
Om vijf uur ging onze privé-bar open, heerlijk dat de witte wijn zo koud uit de koelbox komt. Dat hebben we jaren niet gehad, we maakten dan bijvoorbeeld een theedoek nat die we om de fles wikkelden, zodat de verdamping voor iets van afkoeling zorgde. Maar nu we eenmaal de stap gezet hebben naar elektra bij de tent zouden we niet meer zonder willen. We aten weer bij het restaurantje, deze keer namen we allebei een pizza. Maar ook die kon, net als de tiramisú van gisteren, niet op meer dan een mager zesje rekenen. Ach, wat gaf het, we zaten er toch lekker en de wijn was prima.
’s Avonds hoorden we twee dwerguilen die tegen elkaar opboden. Niet dat wij vogelaars zijn, maar de absoluut aan te raden app Merlin Bird gaf direct uitsluitsel nadat we opnamefunctie aangezet hadden. De tortels lieten zich zo laat niet meer zien. Die waren natuurlijk allang diep weggedoken voor de nietsontziende projectontwikkelaars.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wij vinden het leuk als jullie een reactie achterlaten!