Dag 2 - Zondag 7 juni: Königsberg – Stara Fuzina

‘Möchten Si Wurst und Käse?’ Wat een goede vraag! Meestal krijg je in Duitsland ongevraagd een bak vol spek, worst, kaas en smeerkaas bij het ontbijt, terwijl wij aan een broodje met een beetje boter en jam genoeg hebben. We konden dat nu tenminste aangeven. Er werd nog wel een kommetje versgesneden aardbeitjes gebracht, blijer kun je mij niet maken. Kortom, een geslaagde start van de dag.

Twee jaar geleden hadden we op dit traject heel veel vertraging gehad door werkzaamheden aan de Tauern Autobahn, en dan met name aan de tunnels, maar dat was voor het grootste deel nu afgerond dus we konden aardig doorrijden. En met de adaptieve cruise control in gebruik hoefde je eigenlijk alleen nog maar te sturen. Desondanks was het een lange rit, en we waren blij dat we na een uur of wat een stopplek vonden. Bij, jawel, McDonalds. Iets anders was er niet, en het was er dus smoordruk. Maar met de digitale bestelborden is het lange wachten verleden tijd, en voorzien van een grote bak koffie voor Bert en een eveneens grote beker milkshake voor mij konden we ons vermaken met alles en iedereen wat we langs zagen komen. Zo was er een grote scoutinggroep, allemaal in korte leren broeken gekleed. Het waren naar de letter dan wel Lederhosen, maar ze leken in niets op het gelijknamige kledingstuk dat bij de Oktoberfesten hoort. Ook werd er ontzettend veel gerookt, en in iets mindere mate gevapet. Maar ik zie dat bij ons ook weer veel meer, zeker bij de jongere generatie. Elke donderdag, als ik de school binnenloop waar ik vrijwilligerswerk doe, moet ik me door een massa paffende studenten heenwerken. Dr.Meinsma zou zich omdraaien in zijn graf.

Na ik-weet-niet-hoeveel-tunnels kwam als afsluiter de Karawanken tunnel, 8 kilometer lang. Gelukkig hebben we geen tunnelangst, anders hadden we deze reis sowieso beter niet kunnen doen. We reden Slovenië in en het voelde direct weer als thuiskomen. Marija en Jože konden ook hun geluk niet op, het werd weer een allerhartelijkst weerzien.

Nadat we onze spullen in het ons zo vertrouwde appartement hadden gezet konden we beneden het nieuwe project van Jože bewonderen. Een stuk asfalt, waar ze af en toe een auto op parkeerden, had een complete metamorfose ondergaan. Het was een gigantisch overdekt terras geworden. Het dak werd gedragen door enorme balken, en al het hout kwam van zijn eigen bomen. Schitterend. 

Terug in de woonkamer stond er in no time een maaltje voor onze neus van soep, sla uit de moestuin en rijkelijk aangemaakt met knoflook, stoofvlees en vers gebakken frietjes. Later liepen we nog naar hun moestuin, waar hij óók al bezig was geweest. Een tuinhuisje voorzien van bedden, koelkast, tafel en stoelen, met om de hoek een complete wc. Alles voorzien van zonnepanelen en een piepklein windmolentje op het dak. Net als de nieuwe veranda bij hun huis was ook hier alles van het hout uit eigen bos gemaakt. Hij had bepaald niet stilgezeten afgelopen jaren. Bedenk, de man is 80…maar dat is het nieuwe 70. Dat weten we langzamerhand wel.

Tijd om te gaan slapen. Het was wat je noemt een pittig dagje geweest. Morgenvroeg ga ik mijn vaste loopje naar de winkel maken, om iets voor het ontbijt te halen. Zónder worst en kaas, uiteraard.

Uitzicht vanaf onze veranda

                                                        

Dit is het origineel....

....en dit maakte onze schoonzoon ervan...met als bijschrift 'jullie zijn niet in Slovenië, jullie zijn in Friesland'...Help! AI neemt zelfs onze reis over! We weten niet zo goed wat we hier van moeten denken 😕maar vonden het ook wel weer grappig