Dag 20 – donderdag 25 juni: La Roche-de-Rame

Een van de dingen die ons altijd blij maakt in Frankrijk is de nabijheid van een plaatsje. Gewoon een dorpje met een pleintje, een bakker, een slager en, als het even kan, een bar/café die wij tot stamkroeg kunnen bombarderen. In bergdorpjes is dat vaak lastig omdat de ruimte tussen de bergketens nu eenmaal beperkter is. Daar vind je nog wel wat winkels, maar meest langs de al dan niet drukke weg. En om nou met je grand café crème in de hand in de uitlaatgassen van de vrachtwagens te zitten is ook niet zo aantrekkelijk. Hier, in de omgeving van de camping, hadden we nog niets ontdekt wat voldeed aan die vakantiewens.

Vanmorgen reden we als eerste naar het Bureau du Tourisme, vlakbij, in het plaatsje Argentìere-la-Bessée. We waren al verbaasd dat we daarvoor van de hoofdweg af moesten slaan, maar het klopte. En tot onze verbazing, of beter gezegd verrassing, ontvouwde zich voor onze ogen precies dat wat we hier gemist hadden. Een pleintje, een bar annex café met terras op datzelfde pleintje. Een boucherie/charcuterie. Een bakker, een biologische winkel met van alles en nog wat. Het toeristenbureau was overigens ook hier dicht, net als dat in Briançon laatst. Excuses op de deur, morgen zijn we weer open. Maar ach, wat maakte het uit: we dronken een grote kop koffie op het terras, kochten een stokbrood bij de bakker (en vooruit, twee citroen-meringuetaartjes, omdat we toevallig 47 jaar getrouwd waren, daar zoals gewoonlijk aan herinnerd door onze schoonzus 😊) en van die heerlijke gekookte ham bij de slager om op dat stokbrood te doen voor de lunch.

De stokbroodsandwich met ham en rijkelijk roomboter smaakte zoals verwacht voortreffelijk. Die kwaliteit ham kun je bij ons echt nergens krijgen, in elk geval niet in Groningen. Daarna smulden we van de citroenmeringue en nestelden we ons in een stoel met een boek. Ons oorspronkelijke plan om vandaag met een skilift naar boven te gaan om te wandelen hadden we laten varen, dat kwam nog wel.

Poes kwam ook nog even kijken. Er is hier namelijk een campingkat, of eigenlijk zijn er drie, maar deze ene lichtgekleurde lap komt regelmatig een aaitje over de kop halen. Intussen is ze dan uiterst alert met haar staart aan het zwaaien, want we vermoeden dat ze haar eigen kostje bij elkaar moet jagen. En je zult maar een muisje missen.

Er is hier geen zwembad op het terrein. Mogelijk is het daarom zo rustig. Maar vlakbij, op 3 km afstand, is een plan d’eau waar je prima terecht kunt. Er is een camping naast trouwens, maar daar zal het wel een stuk drukker zijn. Ook loopt de provinciale weg erlangs, hoewel we niet denken dat je daar veel last van hebt als je lekker onder de bomen in het gras ligt. Het ziet er mooi en goed onderhouden uit.

Wat er ook niet is hier op de camping: wc-papier en zeep om je handen te wassen. We lopen dus maar steeds met de rol én een zelf aangeschaft zeeppompje naar de wc’s. Dat hebben ze wél goed gedaan; vlakbij ons staat een minigebouwtje met drie wc’s en aan de buitenkant een wastafel. Ook hebben we een kraan naast de tent. Douches en washokjes en meer wc’s zijn dan weer te vinden in een van de twee grotere sanitairblokken. Op de meeste terreinen zijn zowel zeep als papier wel normaal tegenwoordig, maar hier redden we ons ook prima.

De temperaturen schommelen overdag steeds zo rond de dertig graden. ’s Nachts koelt het af naar 14 of 15 waardoor we uitstekend slapen en de ochtenden ook vrij lang koel zijn. Dat is wel andere koek in de rest van dit land. Om over Nederland maar niet te spreken. Ik herinner me van jaren geleden dat het een paar dagen de 40 graden aantikte, dat was niet bepaald lekker. Met de ventilator op de hoogste stand speelden we klaverjas met onze vrienden terwijl we intussen verwoede pogingen deden die kaarten niet door de lucht te laten vliegen. Diezelfde vrienden zitten nu in ons huis, maar vanwege de vooruitzichten met extreme hitte voor dit weekend zijn ze toch even teruggegaan naar hun eigen omgeving.

’s Avonds hadden we niet veel trek, een stukje geitenkaas voldeed bij het glaasje Provençaalse rosé. Maar we verheugden ons al op morgen, wanneer we na een uitstapje bij onze nieuwbenoemde stamkroeg op het terras zouden neerstrijken.

Thuis bij de tent opgegeten, verrukkelijk!