Dag 13 – donderdag 18 juni: Rivoli – La-Roche-de-Rame

Puur hypothetisch hoor, maar wat doen jullie als opeens blijkt dat je de tentpennen op het vorige terrein hebt laten liggen? En je luifel?

a. Je gaat terug naar huis

b. Je zet de tent op met de pennen van het kleine tentje dat je ook nog bij je hebt

c. Je belt de vorige camping om te vragen of ze het op willen sturen

d. Anders, namelijk:…..

Antwoorden onderaan dit verhaal.


Dat Italianen niet graag ontbijten, dat weten we. Een espresso en iets van een zoet broodje. Hoge verwachtingen hadden we dan ook niet van het ontbijt. Maar zó erg? Ja, zo erg. Nu maakte het voor ons niet veel uit want wij kunnen heel goed zonder, maar je wilt als je onderweg bent toch op zijn minst wel íets in je maag hebben. Bovendien, het zat bij de prijs in en we blijven Hollanders nietwaar? De koffie was natuurlijk uitstekend. Maar verder? Er lagen wat oude, roze- en groengekleurde koekjes in een kartonnen doos. Waarschijnlijk lagen die er al de hele week. Een paar hardgekookte eieren. Iets van een omelet die wel van rubber leek, onder een stukje aluminiumfolie. Twee mierzoete taarten, een met pruimen en een met, ja, met wat eigenlijk? Iets ondefinieerbaars, beetje geel uitgeslagen, met een berg suiker eroverheen. (Dat ze mierzoet zijn weet ik omdat ik een losliggende kruimel geproefd heb, en daarmee in één keer voor de hele dag genoeg zoetigheid binnen had gekregen.) Op een schaal lagen uitgedroogde stukjes ham, die durfden we niet eens aan te raken. Er lag nog één croissantje, door Bert manmoedig naar binnen gewerkt. Geen brood verder. Wel wat droge toost uit een pakje, die heb ik toen maar genomen met wat smeersel uit een kuipje jam.

Schuin tegenover het hotel lag een benzinestation, en voor €1,85 tankten we vol met E5. Die is, in Nederland veel duurder dan E10 (95) maar ook veel beter voor onze motor. Heel af en toe gooien we dat er dus in, maar hier hadden ze niet eens E10. Daarna zetten we koers naar onze bestemming van vandaag: Camping Le Verger, in la Roche-de-Rame. Ik had thuis het gebied rond de grens ingevoerd in Google Maps, en als je dan in de zoekbalk ‘campings’ intikt wordt alles wat er in dat gebied te vinden is zichtbaar. Deze sprong er voor ons uit. Gerund door een Frans echtpaar, wat we toch echt leuker vinden dan een ik-vertrek-stel.

Het was ongeveer twee uur rijden nog, deels snelweg en deels binnendoor. Dat eerste bleek wel heel minimaal te zijn, de grensovergang naar Briançon was afgesloten. Dat werd omrijden, via een slingerweg dwars door de bergen. En het wás me toch mooi! Het was de extra tijd meer dan waard. Om 11.30 reden we ,Frankrijk binnen, waar we meteen een pitstop maakten bij een boulangerie-patisserie. Wat een genot. Taarten, groot en klein, brood dat van knapperigheid bijna van de plank afsprong en goede koffie. We vulden onze buikjes met een flink stuk flan en een grand crème, oftewel koffie met opgeklopte melk.

Daarna karden we door naar de camping. We konden ons haast niet voorstellen dat het iets zou zijn, we reden namelijk op een drukke weg dwars door de bergen (Parc des Écrins), en dat er dan nog ruimte zou zijn voor een kampeerterrein met 50 plaatsen leek ons onwaarschijnlijk. Hadden we dat even goed mis. Via een klein weggetje kwamen we bij een paradijselijk mooie plek. Het zag er ontzettend goed onderhouden uit. De eigenaar kwam direct naar ons toe. ‘Mag ik je hand’, vroeg hij? Hij bracht ons naar de ingang van wat later bleek hun huis, en ging door met ‘mag ik nu één vinger?’ Met die vinger drukte hij op een bel, en opeens klonk er een vrouwenstem: ‘Hallo! Bonjour’ We konden het eerst niet goed thuisbrengen, maar zagen toen dat ze ons toesprak vanaf het balkon. Op onze vraag of ze plek hadden wees ze met haar armen het hele terrein aan: ‘Zoek maar een plek uit!’ Dat deden we dus. We hadden één eis: schaduw. En daarin was keus te over. Ook als je zon wilde trouwens, naar schatting is slechts een kwart van dit prachtige terrein bezet. We hoorden later van andere Nederlanders dat het overal zo rustig was, en dat was onze ervaring op La Serenissima ook al.

We vonden een hele mooie plek (ik wilde bijna ‘fijne’ schrijven, maar dat woord is zo gedevalueerd tot makelaarstaal: een fijne keuken, een fijne tuin, een fijne weet-ik-wat. Alles even fijn) waar veel diepe schaduw was, maar ook genoeg zon. En een uitzicht…om je vingers bij af te likken. Dus, aan de slag. Het grondzeil uitgelegd, tent erop. Stokken in elkaar. Nu de pennen vast klaarleggen. Pennen?? Waar zijn de pennen???? Alles overhoop gehaald, niets. Niet tussen de autostoelen, niet eronder, niet in de achterbak. Om er even later achter te komen dat ook de luifel kennelijk is achtergebleven. Wel gloeiende g#$%&*@. Ik belde meteen Serenissima, en het fijne (sic) is dat ze je daar echt kennen. Ze gingen dus direct voor ons zoeken maar helaas. Niets. Bert had intussen al de pennen van ons kleine tentje gepakt, dan maar zo en later ergens nieuwe kopen. Zolang het niet ging stormen zou het wel houden. Toch kon ik het niet geloven. Zo stom waren we toch niet? Ik liep nog eens even om de auto heen, keek iets verder dan mijn neus lang was, en daar, bij een boom op een andere plek, daar lag het hele bultje. Die plek hadden we in eerste instantie uitgezocht, maar precies op het moment dat we naar onze huidige aan het kijken waren kwam Guy op zijn trike, om de elektriciteit voor ons aan te sluiten. Hij bleef een tijd staan kletsen, tja, en toen vergaten we dat we al wat spullen eruit hadden gegooid. Hersenverweking bij 35 graden.

Goed, uiteindelijk stond de tent tevreden te zijn op z’n nieuwe plek en konden we de inrichting voltooien. Later deden we nog een paar boodschappen, er bleek op 3 minuten een Carrefour Express te zijn, en in tegenstelling tot wat de naam deed vermoeden was het weliswaar een kleine maar uitstekend gesorteerde winkel. We zochten iets makkelijks uit, morgen gaan we beginnen aan het echte werk.

Guy kwam nog even buurten, die liep ’s avonds alle campinggasten langs voor een praatje (en die grap met die bel haalt hij ook bij iedereen uit. Leuk hoor). Wonderlijk hoe snel je je het Frans weer eigenmaakt, die basis zit er toch goed in gebakken. We sloten de dag af met een glaasje en het zicht op de bergen. Wat een paradijs.

O, en antwoord op de vraag aan het begin: d is goed. Gewoon even goed om je heen kijken. Maar b was ook een reële optie, en c is weliswaar uitgevoerd maar zonder resultaat. Daar heb je dus ook niks aan, aan een meerkeuzevraag. Maar dat wisten wij onderwijsmensen allang.

Uitzicht vanuit de tent