Dag 15 – zaterdag 20 juni: La Roche-de-Rame

En ja hoor, daar was-ie weer. Stipt om 8 uur. De bakker. Wel handig hoor, je hoeft niet van tevoren te bestellen hier. Er staat dan weer tegenover dat je hier bij de camping zelf helemaal niets kunt krijgen, daarvoor moet je echt het dorpje in. Dat is niet echt een leuk Frans dorp met een pleintje, nee, het vouwt zich om de provinciale weg en dat is het dan zo’n beetje.

Wij wilden vandaag de bergen in. Op de door mij al vele malen geprezen papieren wegenkaart van Michelin hadden we een mooie route uitgezocht. Eerst naar Saint-Veran – nee, niet dat van de wijn, dat ligt in de Bourgogne – en dan via een noorderlijker route terug. Hoewel het een wandelgebied bij uitstek is waagden wij ons daar toch niet aan. Al zeker niet in deze hitte, het was nog steeds 30+. Het was een schitterende tocht. Via Guillestre en de Combe de Qeyras naar Saint Veran. Onderweg stapten we o.a. even uit bij het Chateau Queras. Je kon er wel naar boven, met grote schreeuwende letters riep het kasteel ‘Ik ben open, kom mij bezoeken!’, maar dat deden we maar niet. Saint Veran, en de weg ernaartoe, bleek voornamelijk voor de wintergasten in stand gehouden. Een en al skipiste. Nu was er hoegenaamd niets te beleven. Wel stopten we nog even bij een heel bijzonder kerkhofje. De graven waren allemaal voorzien van (kunst)bloemen, maar ook zagen we heel veel gevuld met wilde bloemen. Prachtig. We reden terug naar Molines-en-Queyras, om vandaaruit eerst over de over de Casse Déserte en daarna de Col D’Izoard richting Briançon te rijden. In Molines aten we een hapje, we deelden een omelet au fromage met salade en uitstekend knapperig gebakken frietjes. Zo konden we er weer even tegen. Het was ronduit schitterend, deze tocht. Helaas vonden minstens 3000 motorrijders dat ook, en het was een hele kunst ervoor te zorgen dat we ons niet van de weg lieten rijden. Maar ook dat lukte, en uiteindelijk reden we via Briançon weer terug naar de camping. We stopten nog even bij de Lidl voor wat vergeten boodschappen en dat was dat.

’s Avonds was het een vrolijke boel bij de kajakkers. Ze zaten aan lange tafels en hun gelach werkte aanstekelijk. En net als gisteren was het om tien uur weer doodstil.

Wat een rust. Wat een uitzicht. Wat een plek.

v